Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Laart - De onschuldige wandelaar

 
Op een dag ging Laart naar het Uilenbos om paddestoelen te plukken. In de vogelpost zag hij een man die rustig van het uitzicht stond te genieten.
'Goedendag,' sprak Laart uiterst vriendelijk. 'Zoekt u ook naar paddestoelen?'
'Hier? Nee!' antwoordde de man lachend.
Laart keek verbaasd op.
'Ik maak een wandeling met mijn hond,' sprak de man uiteindelijk. 'Hij staat daar te poepen.'
Laart staarde de man met grote ogen aan en zweeg.
'Ja, dat moet ook gebeuren hè,' grapte de wandelaar.
Laarts wenkbrauwen fronsten zich en hij bleef onbeweeglijk. De man werd er onrustig van, schraapte zijn keel, kuchte, sloeg zijn ogen neer en staarde wat naar zijn voeten. Toen hij opkeek zag hij dat Laarts positie niet veranderd was.
'Is er wat?' vroeg hij onzeker.
Laart zei niets.
'Waarom kijkt u zo?'
Laart bleef de man onbeweeglijk aanstaren.
'Zou ik er misschien langs mogen,' vroeg hij tenslotte, want Laart blokkeerde zijn pad in de opening van de vogelpost.
Laart reageerde niet, maar kneep zijn ogen vol minachting samen.
'Zou ik er misschien langs mogen!' herhaalde de man geërgerd en hij bewoog onrustig heen en weer.
De kabouter volgde hem met zijn ogen en maakte totaal geen aanstalten uit de weg te gaan. Uiteindelijk was de man het helemaal zat en hij wrong zich tussen Laart en de deuropening. De kabouter begon te schudden en te wankelen en met veel moeite wist de man rollend en glijdend naar buiten te komen. In de strijd had hij zijn beide schoenen en de hondenketting verloren en nu lag hij enigszins beduusd op zijn rug in een modderplas. Laart werd bevangen door razernij.
'Mij zomaar duwen hè!' schreeuwde hij, terwijl hij dreigend op de man afkwam. 'Een onschuldige zomaar aanvallen hè!'
De man krabbelde voorzichtig overeind en nam enige afstand terwijl hij zijn handen schoon probeerde te vegen aan de laatste paar droge plekjes op zijn vest.
'Die schoenen staan me niet aan,' schreeuwde Laart en hij pakte ze op en smeet ze in de plas.
De man was compleet van zijn stuk gebracht en keek waar zijn hond was. Laart had inmiddels de ketting opgeraapt en begon er vervaarlijk mee rond te zwaaien. In de verte zag de man zijn hond op de vlucht slaan.
'Die vogelpost staat me niet aan!' schreeuwde Laart en hij haalde uit met de ketting en versplinterde het houten bouwsel.
De arme wandelaar had intussen zijn schoenen uit de plas gevist en zette het op een lopen.
'Die berken staan me niet aan,' schreeuwde Laart en hij rukte enkele jonge boompjes uit de grond en smeet ze achter de man aan. Die werd wonder boven wonder niet geraakt, maar rolde van schrik een brandnetelveld in en verdween uit het zicht.
Laart schudde zijn hoofd, klopte zijn handen af en marcheerde naar huis.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 
De onbenullige avonturen van Laart Wenksen

Favoriete blogs

Links

 

Tags