Regelmatig stuurde Laart Addo erop uit om op zoek te gaan naar bijzondere drollen. Addo had de hele wereld al overgereist. Naar India om op zoek te gaan naar de versteende drol van een uitgestorven inheemse gepaardhoevige. Naar de noordpool om een ingevroren drol te zoeken van een Pintocopterix of naar de Sahara om de uitgedroogde Carcimenturions-ecroliet te vinden.
Vaak ging het ook om een strijd tussen Laart en de Lippentovenaar, die ook een fervent drollenverzamelaar was. Dankzij de spionagetor en een uitgebreid drollendetectienetwerk wist Laart hem altijd weer te slim af te zijn.
Nu had Laart zich er van verzekerd dat er ergens in de Himalaya op een uiterst onherbergzame en menselijkerwijs gezien onbereikbare rotspunt eens een bijzondere vogel langs zou komen om een drol te leggen. Die drol was uiterst zeldzaam en van onschatbare waarde. Samen met Addo trok hij naar de berg. Het was een vrijwel loodrechte steenkolom van zo'n 800 meter hoog, die in een gigantisch zwavelmeer lag, waar de meest afgrijselijke en giftige dampen uit opstegen. De top lag in een soort eeuwige wolk waar het voortdurend bliksemde en donderde en in de gehele omtrek van deze plek was sinds de schepping nog zelfs geen eiwit of mitochondrium gesignaleerd. Laart zwom zonder aarzeling door het zwavelmeer naar de berg, klom omhoog, bouwde er een buitengewoon krap en gammel hutje en liet Addo achter door hem in een biezen mandje omhoog te takelen.
Na drie maanden was de vogel nog steeds niet gekomen en Addo raakte door zijn proviand heen. Bovendien had zijn geduld het volledig begeven door het voortdurende natuurgeweld en begon hij zowaar weer eens naar het Laartlandgoed te verlangen. Laart belde eens per week met de Laartcom en zo ook stipt die avond om acht uur.
'Laart ik wil hier weg.', sprak Addo vermoeid en hij zuchtte diep. 'Die vogel zal hier nooit komen. Het is hier een verschrikkelijke plek waar alle dieren schuw van zijn.'
'Addo, u moet niet zo zeuren.', antwoordde Laart. 'U mag best eens wat meer vertrouwen tonen. Niet alles in het leven gaat over een leien dakje.'
'Laart hou nu toch eens op met die goedkope praatjes,'ging Addo hier op in. 'Dat van die vogel is nergens op gebaseerd. Je hebt er toevallig eens van gedroomd en …'
'Addo!'gilde Laart. 'Sommige dingen zijn gebaseerd op een diepe wijsheid en inzicht. Dat kunt u toch nooit begrijpen.'
'Ach, uiteraard ja,'mompelde Addo vermoeid.
'De dingen gaan nu eenmaal wel eens anders dan gepland,'ging Laart verder. 'Door de moesson heeft de vogel waarschijnlijk een andere route moeten nemen.'
Addo zuchtte diep.
'Als de lente komt zal hij zeker via de berg terugkeren.'
'Ja, vanzelfsprekend Laart,'murmelde Addo vermoeid.
'Ik zal een bol sturen om u op te komen halen,'sprak Laart onverstoord.
'Een bol?'vroeg Addo verschrikt.
'Ja, een bol,'antwoordde Laart. 'Een vliegende bol wel te verstaan.'
'Geweldig Laart.', kreunde Addo. 'Als ik hier maar snel weg ben.'
'Ja, dat is geen probleem,'sprak Laart. 'De vlucht duurt maar drie minuten.'
En zo gebeurde het dat Addo binnen enkele minuten een zoemend geluid hoorde naderen. Hij verliet het hutje. Op een klein plateautje was een met gravures bedekte koperen bol tot stilstand gekomen. Er knipperden allerlei lampjes en zeer langzaam klapte de bol in twee helften open, zodat er een ruimte zichtbaar kwam waar Addo in plaats kon nemen. Aarzelend stapte hij in en direct begonnen de helften tergend traag dicht te schuiven. Dit duurde al met al zo'n kwartier en des te meer tijd er verstreek, des te dieper drong het tot Addo door dat hij toch wel erg krap zat. Toen er nog maar twee centimeters te gaan waren klonk er een geluid alsof er iets lam draaide en stopte de procedure. Addo wachtte en wachtte en na vijf minuten klonk de stem van Laart door een luidsprekertje.
'Addo er gaat iets mis,'sprak hij bedaard. 'U moet even geduld hebben.'
'Laart,'kreunde Addo. 'Wat is dit in vredesnaam voor bedoening…'
'Rustig blijven Addo,'schreeuwde Laart, die aan de andere kant van de lijn met allerlei hendels en knoppen in de weer was. 'Het probleem is zo verholpen.'
Zo'n twintig minuten lang klonken er allerlei zoemende geluiden en piepjes in de bol en knipperden er her en der lampjes aan en uit. Uiteindelijk schoof de bol dicht en zat Addo volledig in zichzelf geklapt.
'Ik ga de opstartprocedure initialiseren,'schreeuwde Laart door de luidspreker.
'Geweldig,'kraakte Addo. 'Als je maar opschiet.'
De bol begon te schudden en te trillen, steeg enkele decimeters, tolde drie keer in de rondte, draaide om al zijn assen en plofte toen weer neer.
'Addo de kalibratie is niet helemaal in orde,'schreeuwde Laart weer, terwijl op de achtergrond allerlei alarmbellen en sirenes klonken.
'Laart, waar ben je toch in vredesnaam mee bezig,'riep Addo boos. 'Wat is dit voor onbeholpen experiment.'
'Addo, u moet vooral rustig blijven,'gilde Laart terug. 'U moet bij uw leest blijven. Bij uw leest!!!'
'Laart wat bazel je nou weer.'kraakte Addo. 'Ik zit hier volledig inééngevouwen. Ik kan nauwelijks ademhalen. Je kunt op deze manier geen mensen vervoeren…'
'Addo de vlucht duurt maar drie minuten.', wierp Laart erop in. 'U moet mij niet storen, want dat is levensgevaarlijk.'
Vervolgens verbrak hij de verbinding.
De daaropvolgende vier uur herhaalde zich onophoudelijk de procedure waarbij de bol ging trillen, draaien en tollen, uiteindelijk neerplofte, waarop een computerstem meedeelde dat de kalibratie mislukt was.
'Sorry Addo,'klonk het plotseling. 'Ik was vergeten een koers in te stellen voor de terugreis.
Addo was in inmiddels nauwelijks meer in staat een geluid voort te brengen. Al zijn energie en concentratie ging uit naar het in stand houden van zijn vitale lichaamsfuncties.
'Laaaart…', stiette hij uit alsof het zijn laatste adem betrof.
'Addo?'klonk het aan de andere kant van de lijn.
Addo bleef stil en ademde zwaar.
'Addo, de bol moet eerst een uur rusten,'riep Laart. 'Omwille van de energie balans, begrijpt u?'
Addo kreunde.
Ruim een uur later begon de bol te zoemen en steeg op. De vlucht duurde stipt drie minuten, waarbij we de letterlijke tijd in de lucht meten. De werkelijke reis duurde wel acht uur omdat de bol drie keer neerstortte, één keer door de Russische luchtmacht werd neergehaald en de laatste 30 kilometer over het Laartlandgoed rollend aflegde, omdat het Mannetje Hoer Afweersysteem anders in de war kon raken. Het duurde drie weken voor Addo weer teruggebogen was naar zijn oude formaat.
'Laart,'sprak hij bedachtzaam. 'Beloof me dat je nooit meer zo'n bol erop uitstuurt.'
Laart piepte wat en wiebelde en staarde om zich heen. 'Maar Addo, u bent toch helemaal zonder schrammetje, zonder vlek of rimpel aangekomen. Ik snap u niet waarom u nou zo moeilijk…'
'Laart, je zei dat de vlucht maar drie minuten zou duren,'sprak Addo boos.
'Ja', piepte Laart, 'Maar de vlucht zelve duurde ook maar…'
'De hele vertoning duurde een halve dag,'kookte Addo. 'En toen nog die onzinnige vijf uur dat de bol op de bodem van het poepmeer lag om af te koelen.'
'Ja, u moet het mij niet kwalijk nemen Addo,'sprak Laart met een iel stemmetje. 'Het was ook maar de eerst keer dat we zo'n vlucht uitvoerden. Komt tijd, komt raad.'
'Laart als het nou al een normaal voertuigje was,'sprak Addo, 'Dat zou al schelen. Maar zo'n stomme bol.'
'Goed, goed,'antwoordde Laart. 'Toevallig heb ik juist vanmorgen een nieuw model ontwikkeld in de vorm van een sarcofaag waar u precies in kunt liggen.'
'Laart,'kreunde Addo en hij boog zijn hoofd.
'U moet alleen wel drie minuten uw adem inhouden,'sprak Laart en hij verliet de kamer.
Stuur door
Dit is niet OK